نگاهت بی نهایت معصومانه است. قطره های اشکی را که بر

روی انگشتانم مانده است مزمره میکنم، مزه دوست داشتن

میدهد، سرت را روی شانه هایم میگذاری و اشکهایت دوباره

سرازیر میشود، از لرزشی که به شانه هایم میدهی تمام بدنم

میلرزد. سرت را بلند میکنم و به چشمان خیست زل میزنم،

 بازهم معصومی و بی گناه، لبریز عشق. لبهایم را به روی لبهای

 سرخت میگذارم و لحظه ای در رویا میمیرم، و تو مرا از این رویا

بیدار میکنی وقتی لبهایت را از من میگیری، و چشمهایت داد

میزنند که نمیخواهی وابسته من باشی...

سرت را در آغوش میگیرم و ریاکارانه میبوسمش، انگار تمام دنیا

برای من و توست.
چه صادقانه گریستی و من چه خودخواهانه باورت نکردم، اکنون

تنها نشسته ام و اشکی نیست که من پاک کنم و شانه ای

نیست که من آرام بگیرم.
کاش از خود نشانی گذاشته بودی...

وبلاگ برگزیده بهترین نظر:

فصل پنجم