می خواهم داستان کوهنوردی را بگويم که می خواست از بلندترين کوهها بالا برود . او پس از سالها آماده سازی , ماجراجويی خود را آغاز کرد ولی از آنجا که افتخار کار را فقط برای خود می دانست , تصميم گرفت تنها از کوه بالا برود .

شب بلندی ها کوه را تماما در بر گرفت و مرد هيچ چيز نمی ديد . همه جا سياه بود . اصلآ ديد نداشت و ابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود .

همان طور که از کوه بالا می رفت , چند قدم مانده به قله کوه , پايش ليز خورد و از کوه پرت شد .

در حال سقوط  فقط  لکه های سياهی را در مقابل چشمانش می ديد و احساس وحشتناک مکيده شدن به وسيله ی قوه ی جاذبه او را در خود می گرفت.

همچنان سقوط می کرد و در آن لحظاتِ ترس عظيم , همه ی رويدادهای خوب و بد زندگی به يادش آمد ...

اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به او نزديک است . ناگهان احساس کرد که طناب دور کمرش محکم شد . بدنش ميان زمين و آسمان معلق بود و طناب اورا نگه داشته بود . و در اين لحظه ی سکون برايش چاره ای نماند جز ان که فرياد بکشد : (( خدايا کمکم کن !))

ناگهان صدای پر طنينی که از آسمان شنيده می شد جواب داد : (( از من چه می خواهی؟ ))

- ای خدا نجاتم بده !

- واقعا باور داری که من می توانم تو را نجات بدهم ؟

- البته که باور دارم .

- اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن .

يک لحظه سکوت ...

 و مرد تصميم گرفت با تمام نيرو به طناب بچسبد !

گروه نجات می گويند که روز بعد يک کوهنورده يخ زده را که مرده

بود , پيدا کردند . بدنش از يک طناب آويزان بود و با دست هايش

محکم طناب را گرفته بود و او فقط يک متر از زمين فاصله داشت ...

اینم وبلاگ برگزیده این دفه:

سیندرلا