کلبه ای پر از منو تو، از منو تو ما بسازیم

دور بشیم از همه مردم،واسه درد هم بمیریم

با ستاره ها بخوابیم،با ترانه جون بگیریم

کلبه ای اندازه عشق،باغچه ای و حوض و گلدون

سر تو باشه رو شونم،مثل لیلا مثل مجنون

تو بشی مادر گل ها،من بشم بابای بارون

تو کلبه مون خدا باشه

خوشبختیمون صاف و بی انتها باشه

کاش آسمان حرف کویر را می فهمید

و اشک خود را نثار گونه های خشک او می کرد

کاش دلها آنقدر خالص بود که دعاها

قبل از پایین آمدن دستها مستجاب می شدند

کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد

                          ای کاش...