نگاهت بی نهایت معصومانه است. قطره های اشکی را که بر

روی انگشتانم مانده است مزمره میکنم، مزه دوست داشتن

میدهد، سرت را روی شانه هایم میگذاری و اشکهایت دوباره

سرازیر میشود، از لرزشی که به شانه هایم میدهی تمام بدنم

میلرزد. سرت را بلند میکنم و به چشمان خیست زل میزنم،

 بازهم معصومی و بی گناه، لبریز عشق. لبهایم را به روی لبهای

 سرخت میگذارم و لحظه ای در رویا میمیرم، و تو مرا از این رویا

بیدار میکنی وقتی لبهایت را از من میگیری، و چشمهایت داد

میزنند که نمیخواهی وابسته من باشی...

سرت را در آغوش میگیرم و ریاکارانه میبوسمش، انگار تمام دنیا

برای من و توست.
چه صادقانه گریستی و من چه خودخواهانه باورت نکردم، اکنون

تنها نشسته ام و اشکی نیست که من پاک کنم و شانه ای

نیست که من آرام بگیرم.
کاش از خود نشانی گذاشته بودی...

وبلاگ برگزیده بهترین نظر:

فصل پنجم

 كرده اند ، شاخه گل سرخي به روي چشمانت ميگذارم و با چشماني

 بسته براي اولين بار تو را ميبوسم ، آن هنگام كه هر دو در شهوت تن

 غرق بوديم ديدي كه خداوند ميخنديد ، خداوند خوشحال شده بود ،

خداوند خوشحال شده بود . پس بيا نترسيم و تا ابد لبهايمان را به هم گره

 بزنيم تا ابد   . اي تنها منجي من ، مرا تنها مگذار ، اگر آسمان شوي

 برايت زمين خواهم شد تا به رويم بباري ، براي چشمان معصومت

نگاه خواهم شد و براي گوشهايت صدا ، براي نفسهايت گلو خواهم شد و

 در رگهايت از خون خود خواهم دميد ، و پس از مرگت نيز براي جسدت

  كفن خواهم شد ، مرا تنها مگذار ، مرا تنها مگذار  .  روزي كه

خداوند تو را مي آفريد از او زمان مرگت را پرسيدم ! ميداني چرا ؟

 براي اينكه پيش از تو بميرم و هيچ گاه مرگت را نبينم . ميخواهم تا

 هميشه برايم زنده باشي تا هميشه  .  تو ديگر تنها نيستي ، خانه اي

 خواهم ساخت برايت ، از استخوانهايم برايش ستون و از پوستم برايش

سقفي ، قلبم را با برق شكاف ميان سينه هايت ميشكافم واز گرمي خون

 رگهايم براي شبهاي تاريك تنهاييت آتشي مي افروزم و تا هميشه در

 كنارت ميسوزم تا هميشه  . . . و در عوض فقط از تو ميخواهم گونه

هاي خيسم را پاك كني  ...

خوب اينم وبلاگ برگزيده بهترين نظر تو پست قبليم:

گريه بي صداي عاشق

می خواهم داستان کوهنوردی را بگويم که می خواست از بلندترين کوهها بالا برود . او پس از سالها آماده سازی , ماجراجويی خود را آغاز کرد ولی از آنجا که افتخار کار را فقط برای خود می دانست , تصميم گرفت تنها از کوه بالا برود .

شب بلندی ها کوه را تماما در بر گرفت و مرد هيچ چيز نمی ديد . همه جا سياه بود . اصلآ ديد نداشت و ابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود .

همان طور که از کوه بالا می رفت , چند قدم مانده به قله کوه , پايش ليز خورد و از کوه پرت شد .

در حال سقوط  فقط  لکه های سياهی را در مقابل چشمانش می ديد و احساس وحشتناک مکيده شدن به وسيله ی قوه ی جاذبه او را در خود می گرفت.

همچنان سقوط می کرد و در آن لحظاتِ ترس عظيم , همه ی رويدادهای خوب و بد زندگی به يادش آمد ...

اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به او نزديک است . ناگهان احساس کرد که طناب دور کمرش محکم شد . بدنش ميان زمين و آسمان معلق بود و طناب اورا نگه داشته بود . و در اين لحظه ی سکون برايش چاره ای نماند جز ان که فرياد بکشد : (( خدايا کمکم کن !))

ناگهان صدای پر طنينی که از آسمان شنيده می شد جواب داد : (( از من چه می خواهی؟ ))

- ای خدا نجاتم بده !

- واقعا باور داری که من می توانم تو را نجات بدهم ؟

- البته که باور دارم .

- اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن .

يک لحظه سکوت ...

 و مرد تصميم گرفت با تمام نيرو به طناب بچسبد !

گروه نجات می گويند که روز بعد يک کوهنورده يخ زده را که مرده

بود , پيدا کردند . بدنش از يک طناب آويزان بود و با دست هايش

محکم طناب را گرفته بود و او فقط يک متر از زمين فاصله داشت ...

اینم وبلاگ برگزیده این دفه:

سیندرلا